เก้ารูปนี้… แค่พนักงานต้อนรับหรอ? เคยคิดว่ามันจะเป็นเรื่องของสายการบิน? แต่มันคือความเงียบที่ถูกยืดออกอย่างสงบ… เธอนั่งอยู่หน้าต่างในห้องรอเครื่องบิน จิบชาจำิ้น ในช่วงเวลาทองคำ แสงส่องผ่านกระจก สะท้อนเงาของความสง่างามที่หายไปแล้ว — ไม่มีรอยยิ้ม มีแต่ความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาตะวันออก… เราเคยคิดว่า ‘สวยคือสิ่งที่เห็น’ แต่จริงๆ มันคือ ‘สิ่งที่ถูกจดจำ’ — และเธอคนเดียวคนนี้แหละ… เป็นศิล์ของโลกทั้งใบ

你们咋看? comment พื้นเมืองเลยนะครับ :)